DYLEMAT #03 · WYKLUCZENIE
Nie chcą
jej/jego w grupie.
Czasem najtrudniejsze nie jest to, co ktoś mówi. Tylko to, że ktoś zostaje celowo pominięty.
Wejdź w sytuację↓Projekt w grupach.
Jedna osoba zostaje obok.
W klasie trzeba zrobić projekt w grupach. Kilka osób szybko ustala skład.
KTOŚ MÓWI:„Tylko nie z nią/nim.”
KTOŚ DODAJE:„Weźmy kogoś innego, będzie łatwiej.”
Ta osoba udaje, że nie słyszy. Ale widać, że zrobiło jej się przykro.
Nie jesteś osobą, która to zaczęła. Ale jesteś w tej grupie i widzisz, że ktoś zostaje celowo pominięty.
Wykluczenie nie zawsze
jest głośne.
Kliknij pozornie „neutralne” zachowania i zobacz ich możliwy komunikat.
Ten sam podział.
Inne doświadczenie.
Wybierz perspektywę. Zobaczysz tylko jeden punkt widzenia naraz.
„Po prostu ustalamy skład.”
Można skupić się na projekcie, czasie i tym, z kim pracuje się najłatwiej — i nie zauważyć, jaki sygnał dostaje osoba stojąca obok.
Czy brak mojego sprzeciwu pomaga grupie,
czy zostawia kogoś samego?
Wybierz
swój ruch.
To nie jest test. Możesz sprawdzić każdą odpowiedź.
Udaję, że nie widzę
Cisza może wydawać się najbezpieczniejsza. Sprawdź jej skutek.
ZOBACZ KONSEKWENCJE →Dołączam do grupy bez tej osoby
Nie zaczynasz wykluczenia, ale stajesz się częścią układu.
ZOBACZ KONSEKWENCJE →Pytam, dlaczego ją/jego pomijamy
Jedno pytanie może przerwać automatyczną decyzję grupy.
ZOBACZ KONSEKWENCJE →Możesz wrócić i sprawdzić inne odpowiedzi. Zmiana wyboru jest częścią zastanawiania się, nie błędem.
Wykluczenie może być
ciche i bardzo bolesne.
Nikt nie musi krzyczeć ani obrażać wprost. Czasem wystarczy zamknięty krąg, odwrócony wzrok i decyzja podjęta tak, jakby jednej osoby tam nie było.
„Nie chcemy Cię tutaj” może zostać w głowie znacznie dłużej niż sam projekt.Nie zostawaj z tym sam/a.
Jeśli ktoś jest regularnie pomijany, wyśmiewany albo odsuwany od grupy, warto powiedzieć o tym zaufanej osobie dorosłej.